فحشِ بی شعورا نه ولی اینکه اونا پستای منو بخونن اذیتم میکنه. پس با اینجا خدافسی و به یه جای دیگه سلام.

دوس داشم الان یه خواهرکوچولوی یه ساله داشتم که اسمش آرام بود و اینجا کنارِ من یکی از انگشتامو تو دسای کوچولوش گرفته بود و خوابش برده بود.منم همینجوری زل میزدم بهش تا صب.

حس میکنم تا اینجاش شوخی بوده و از اینجا به بعد زندگی هی جدی تر میشهو من هی بیشترتر نمیدونم دارم چه گهی میخورم

اگه یه روزی آدم بکشم حتما اون شخص کسی بوده که در حین عصبانیت و غمگینیم بهم گفته"غصه نخور درس میشه"

دوس دارم با کسایی که ازشون خوشم میاد حرف بزنم اما بعد سلام کردن لالم.

دلم میخواد تا آخر عمرم تو تختم بشینم فرندز ببینم پیزا بخورم و دانشگاهی ام نداشته باشم.

دایناسورا وقتی داشتن باهمدیگه حرف میزدن از دهنشون آتیش میومد بیرون؟نمیسوزیدن؟ یا مثلا یه دایناسور میخواس سیگار بکشه باید برعکس میکشید؟

من اگه معلم میشدم یه امتحان میگرفتم خودمم میرفتم پیش بچه ها مینشستم تقلب میکردم تا استرس نگیرن تهشم به همشون میدادم صفر

وقتی از هم خدافظی میکنیم و قراره این محدوده نفس نکشی همه چی غمگین تر میشه،خیلی غمگین تر.

سکوت باعث میشه بود و نبودت فرقی به حال اطرافیات نکنه.